• کدخبر: 50543
  • تاریخ انتشار خبر: ۴:۴۹ ب.ظ - شنبه ۱۳۹۶/۰۹/۲۵
  • چاپ خبــر
پژوهشگر موفق دهاقانی:

مسئول نهاد پژوهشی خودش به پژوهش اعتقاد ندارد/ مشکل کشور وجود شبه پژوهش ها است

ا در حال حاضر با پژوهش های کاربردی که گره از مشکلات جامعه حل کند مواجه نیستیم و عمدتا شبه پژوهش هایی داریم که در مقاطع تحصیلی دانشگاهی ارائه می شوند و یا پژوهش های سازمانی که اکثرا متعلق به هدف مشخصی نیستند.

به گزارش پایگاه تحلیلی خبری دهاقان بیدار، همزمان با هفته پژوهش به سراغ پژوهشگر برتر دهاقان رفتیم و با او  مصاحبه ای داشتیم.

با حسین علیان، روان شناس، نویسنده، مدرس دانشگاه، کارشناس برنامه های صدا و سیما و پژوهشگر در زمینه های مختلف است.

علیان در حالی به سوالات ما پاسخ می‌داد که از وضعیت  پژوهش در کشور گله مند بود و سازمان ها و مسئولان را غافل از امر پژوهش کشور می دانست.

متن گفتگوی این پایگاه تحلیلی خبری با پژوهشگر برتر دهاقانی بشرح زیر است:

 

به عنوان سوال اول ممنون می شویم از خودتان برایمان بگوئید.

حسین علیان هستم متولد ۱۳۶۰ شهر دهاقان که تحصیلاتم را تا دیپلم در دهاقان و سپس در تهران ادامه دادم.در حال حاضر مدیر مرکز توسعه آموزش های نوین ایران هستم که در سه زمینه استعدادیابی، اندیشه ورزی و استراتژی در رده های مختلف سنی فعالیت دارد.

به نظر شما جایگاه پژوهش در کشور ما به چه صورت است؟

 

ما در حال حاضر با پژوهش های کاربردی که گره از مشکلات جامعه حل کند مواجه نیستیم و عمدتا شبه پژوهش هایی داریم که در مقاطع تحصیلی دانشگاهی ارائه می شوند و یا پژوهش هایی سازمانی که اکثرا متعلق به هدف مشخصی نیستند و بعضی مدیران اعم از سازمانی و دانشگاهی بدنبال هزینه کردن بودجه هستند بدون اینکه نتیجه خاصی بدست آید و از این رو جامعه ما نسبت به پژوهش دید خوبی ندارند.

به نظر شما مشکل اصلی کجاست که پژوهش های ما راه به جایی نمی برند؟

 

اول ایکه بسیاری از مدیران مربوط به پژوهش خود پژوهشگر و حتی پژوهش محور هم نیستند و این درد بزرگی است، اینجاست که می بینیم مسئول یک نهادی که پژوهش باید آنجا حرف اول را بزند خودش به پژوهش اعتقادی ندارد و چه بسا خود یک پژوهش گره گشا انجام نداده است.

در سیستم دولتی فرد فقط منتظر است آخر ماه شود و حقوق و مزایایش را دریافت کند، او این نگاه بیمار را به دیگران هم انتقال می دهد و این می شود وضع پژوهش در جامعه ما.

نکته دوم تنبلی ماست که از مردم تنبل جهان محسوب می شویم و حال کار جدی نداریم، لذا پژوهش هایمان هم بیشتر دنبال جمع بندی و ارائه گزاررش هستیم که بعضا با عددسازی و دروغگویی هم همراه می شود.

در پژوهش بدنبال رسیدن به حقایق نیستیم بلکه بدنبال کسب پول و اعتبار و … هستیم و چون خودمان پژوهش واقعی انجام نمی دهیم به پژوهش های دیگران حتی مراکز علمی و تحقیقاتی معتبر هم بدبین هستیم.

 

بنظر شما راه برون رفت از این فضای غیر پژوهشی چیست؟

 

نخست انتخاب صحیح مدیران پژوهشی و سپس پیامد محوری به جای نتیجه محوری.   پیامد(out com) و خروجی(out put) متفاوتند.

خروجی همین گزارش های پژوهشی حجیم و پرطمطراق است و پیامد به معنی اثر این پژوهش در جامعه است؛ ما خروجی را می بینیم و نه پیامد را.

باید مسئولان پژوهش های آبکی مؤاخذه شوند و به سزای اعمالشان برسند چرا که بودجه عمومی را حیف و میل می کنند و با جهالتشان به جامعه همه گونه ضرر وارد کرده اند.

باید بپذیریم که پژوهش نکردن به مراتب بدتر از پژوهش های بی فایده و تلف کننده وقت است.

 

از انتخاب شایسته مدیران پژوهشی گفتید، بنظر شما چه ویژگی هایی برای این دسته از مدیران لازم است؟

یک مدیر پژوهشی می بایست هوش اجتماعی، تحلیلی، کلامی، بافتی، فرهنگی و در ضمن شخصیت شجاع، با ثبات و قابل اعتمادی داشته باشد.

در کنار این ویژگی های استعدادی دو عنصر دیگر هم مهم است، یکی اخلاق و دیگری معنویت است.

اخلاق به جهت رعایت ارزش های انسانی حین پژوهش و معنویت را چنانچه معادل معنا گرایی بگیریم یعنی داشتن آرمان های مهم و والا که باعث شادی و نشاط می شود.

وضعیت آینده پژوهش در ایران را چگونه می بینید؟

 

چنانچه با همین وضع به جلو برویم آینده مطلوبی در عرصه پژوهش نخواهیم داشت ولی اگر عزم خود را جزم کنیم تا یک اصلاح جدی در وضعیت پژوهشی چه در عرصه آکادمیک و چه غیر آکادمیک ایجاد کنیم امید آن است پژوهش جایگاه واقعی خود را بیابد و بعنوان یک پیشرانه در تحول ملی نقش مؤثر داشته باشد.

 

این گفتگو ادامه دارد……

 

 

 

درج دیدگاه

جدیدترین خبرها